Blog · 7 min leestijd
Seltsjoekse en Ottomaanse invloeden in het Turkse bad
Hoe het centrale platform, de koepelruimtes en de geometrische details van het Turkse bad putten uit twee architectuurtradities die elkaar overlappen.
De Turkse hamam is een gebouw met lagen. Het centrale verwarmde platform en de koepelruimtes horen bij een architectuurtaal uit de Seltsjoekse tijd; de verfijning van verhoudingen en details laat de lange Ottomaanse bijdrage zien.
De koepel boven de göbek taşı is ook een lichtbron. Door kleine openingen vallen bundels daglicht die in de loop van de dag door de stoom schuiven, zodat architectuur, weer en tijd met elkaar verbonden raken.
Geometrisch lijnwerk, ingetogen en wiskundig, siert de oppervlakken waar steen op steen aansluit. De traditie is stil: geen figuren, geen taferelen, alleen in elkaar grijpende patronen.
In Alaaddin Hamam, gebouwd in 1202 en gerestaureerd in 1726 en 2024, zitten beide tradities in dezelfde steen. Die lagen vertellen samen de levensloop van het gebouw.
